Her er Paul Warburgs syn på det:
Det var sjølvsagt ein del gode poeng, og eit nyttig korrektiv til alle spådomane om kinesisk verdsherredøme.
Slutten, der han peiker på at dersom Kina skal gå til krig, så vil Russland (Aust-Sibir) vera meir attraktivt enn Taiwan, kan det vera hald i, bortsett frå at Kina vil føretrekkja å skaffa seg kontroll over desse ressursane utan å fysisk leggja området inn under seg. Når det gjeld Taiwan, vil ei frivillig samanslåing på svært lang sikt vera ufatteleg meir verdifullt for Kina enn å overta eit sønderbomba Taiwan på kort sikt. Det kritiske for Kina er på kort sikt er å behalda den historiske ambiugiteten til Taiwan ("Kina, men ikkje PRC").
Utover det meiner eg han overser
- at Kina har lagt enorme ressursar i å ikkje berre vera fabrikk, men også autonomt koma seg teknologisk i verdstoppen i utvalde sektorar
- at Kina har etablert eigen infrastruktur og forsyningslinjer for det aller meste av kritiske råvarer, og at BRI og framstøyta i Arktis representerer eit forsøk på å skaffa eit globalt leverandørnett som, om det ikkje er autonomt, så iallfall eitt dei ikkje kan verta stengde ute frå.
- at sjølv om Kina er energifattig, så veit dei dette, og investerer tungt i sol og vind (som også er globale vekstsektorar)
- at svært mykje av gjelda i Kina er innanlands, og som han peikar på: kinesarane har høg tilbøyelegheit til å spara. Det har dei til trass for styresmaktene er autoritære og ikkje kvir seg for å omstrukturera og påføra økonomien tilsynelatande store tilbakeslag (slik dei gjorde for nokre år sidan). Kina kan altså ikkje gjera det same som USA kan for å handtera gjelda si, men samanlikna med liberale demokrati har dei ei anna verktøykasse.
- dei geopolitiske følgjane av at USA er styrt av ein destruktiv klovn som kastar seg ut i krigar utan klare mål, vert uvener alle allierte og er massivt upopulær på heimebane
Eg tenkjer også at ein del fenomen kan samanliknast utan at dei nødvendigvis treng vera identiske. Den svære amerikanske tech-sektoren har vokse stort utan å vera veldig forgjelda, men til gjengjeld er aksjekursane oppblåste; ville det ikkje vera naturleg å iallfall undersøkja om desse fenomena kanskje representerte noko av det same (særleg om ein tek høgde for at den politiske økonomien er heilt annleis i USA og Kina)?
Altså: Eg vart vel ikkje veldig overtydd.
www.nrk.no
