LAURDAG
TINGINGSVERKET: ANDREAS ULVO “VINDALL"
Tingingsverket er noko me alltid ser fram til i spaning, og er ein av konsertane mange passar på å få med seg. Vossasalen var stappa. Denne gongen var det Andreas Ulvo som hadde fått det ærefulle oppdraget. Han er ein av våre markante pianistar. Men det kviler ein forbannelse over tingingsverka. Dei er gong på gong prega av akademisk og intellektuell navlebeskuing, og inettervende, heller enn livsbejaande og underhaldande. Dei stakkarane som får oppdraget, vert besette av å laga noko kunstnarleg, som ingen forstår og ingen set pris på, med unntak av musikarar. Og dette verket føyer seg fint inn i rekkja.
Det manglar ikkje på gode intensjonar, og heller ikkje gode meldingar (anmeldelser på dansk) i etterkant. Problemet er berre at eg ikkje er samd. Eg har ingen glede av å kritisera. Mange har lagt mykje arbeid ned i verket. Og det respekterer eg. Og det er kjekt at mange likte det. Og eg likte deler av det. Helge Norbakken er ein av våre beste trommeslagarar, og synte seg i tillegg som ein skøyar. Men også han har vorte meir føreseieleg med åra. I lange parti kjende eg at musiseringa var overletne til to feler og ein cello. Det er for spakt. Her mangla framdrift. Og ikkje ein blåsar var å sjå. Ulvo ville skapa noko nytt og annleis, har eg lese. Det er beundringsverdig. Men eg var ikkje på jakt etter samtidsmusikk. Eg var på jazzfestival. Å utelata alt som heiter blåsarar er skivebom; på grensa til ondskapsfullt. Ved konsertslutt var det mange ledige plassar i salen. Dei som gjekk ut i “pausen”, kom ikkje inn att. Eg gjekk faktisk inn att, og verket tok seg opp mot slutten, men kjensla av at dette var vekkasta tid vil ikkje sleppa taket....
Les heile artikkelen om Vossajazz på laurdag i Audiophile.no
