^ Tenkte først å kommentera at akkurat dei omslaga er no ikkje så viktige, og såg bort på Skald sine flotte nyomsetjingar med stoffomslag.
På vegen streifa blikket mitt Tolkien-hylla, og poenget ramla, splætt, til jorda. Det same kan ein seia om Hardyguttene, som vi las slik som ungar i dag les boka i saka. Eller om “Detektivbyrå nummer to”, der Hans Jørgen Sandnes er minst like viktig som Lier Horst for korleis lesaren opplever bøkene. Eller Thore Hansen for Ruffen (og alt anna han har teikna). Eller Ilon Wikland (Lindgren mm). Eller Iben Sandemose (særleg dei bøkene ho teikna og skreiv på 1980-talet). Eller dei litt rare teikningane til Anna Fiske.
(Eg har ikkje så frykteleg sans for Lisa Aisato, men det er mest eit spørsmål om smak. Eg liker ikkje streken til Sandnes så godt, heller).
Eg trur barn fort forstår at bøker med elendig AI-omslag er bøker ingen bryr seg om. Og det er jo leit, sidan Unni Lindell ikkje er ein dårleg forfattar.
På vegen streifa blikket mitt Tolkien-hylla, og poenget ramla, splætt, til jorda. Det same kan ein seia om Hardyguttene, som vi las slik som ungar i dag les boka i saka. Eller om “Detektivbyrå nummer to”, der Hans Jørgen Sandnes er minst like viktig som Lier Horst for korleis lesaren opplever bøkene. Eller Thore Hansen for Ruffen (og alt anna han har teikna). Eller Ilon Wikland (Lindgren mm). Eller Iben Sandemose (særleg dei bøkene ho teikna og skreiv på 1980-talet). Eller dei litt rare teikningane til Anna Fiske.
(Eg har ikkje så frykteleg sans for Lisa Aisato, men det er mest eit spørsmål om smak. Eg liker ikkje streken til Sandnes så godt, heller).
Eg trur barn fort forstår at bøker med elendig AI-omslag er bøker ingen bryr seg om. Og det er jo leit, sidan Unni Lindell ikkje er ein dårleg forfattar.