Som Voff sikkert har lagt merke til i Nord-Noreg, er det ikkje ein generell standard i fylket/landsdelen hans. Heller ikkje på Vestlandet. Eg ferdast ein del nordpå då eg var i militæret i -78, og var imponert over den gode vegstandarden. Dette var i Ramsundtraktene. Ved seinare bilturar har eg heller ikkje funne noko å klage over på vegane, bortsett frå at dei er lange (noko som eg reknar med er nødvendig for at dei skal nå fram....)
Eg trur ikkje det er grunnlag for å snakke om bortskjemde landsdelar når det gjeld vegar.
Vi fekk fyrste asfaltstripa i kommuna i 1968. Ikkje lange stubben, men ekte asfalt. Asfalt fekk vi også i byggjefeltet der eg held til ca 1990, men det står ikkje så bra til med han lenger. Du skal vere lokalkjend for å unngå å slå nedi med ein Peugeot 407 (eller annan lav bil).
Det som tidlegare var riksveg 620 (no heiter det fylkesveg, fordi staten skal sleppe å bruke ressursar på slike små fillevegar som ikkje går til/frå hovudstaden eller svenskegrensa, sjå reformen:
Fylkesvei - Wikipedia) var lenge rekna for å vere landets desidert verste vegstrekning, men så vart det gjort eit stunt som medførte at samferdselskomiteen på synfaring vart sitjande fast der ei stund. Etterpå kom det ny trasé, og vegen er flott. Men det går framleis an å oppleve vegen gjennom Kjødebygda, og med god fantasi kan ein tenkje seg korleis det var då bussen til komiteen møtte ein lastebil i motsett retning...
Firefeltsvegar er luksus som ein bør koste på seg der det kjem til nytte. Og ein bør avhjelpe områda rundt tettstadar med mykje trafikk, sjølv om det nok ikkje er nødvendig å ha slikt alle stadar. Men doble felt i oppoverbakke er nødvendig der det ferdast utanlandske vogntog. Så får vi heller tåle å klare oss med to felt der det i praksis aldri vert kø.
Jernbaneutbygging i Sogn og Fjordane, eller Troms/Finnmark er vel såpass dyrt at det vil lønne seg å trygde folka som bur der og bruke ikkje alt for tydelege tvangsmetodar til å få dei til flytte bort frå desse regionane. Eg kunne vere villeg til sånt, men må då be om tilskot til å kunne oppretthalde den levestandard eg har vent meg til gjennom 30 år: stort hus med endå større hage, spaseravstand til butikkar, turterreng, jobb, skule, barnehage og båtplass. Og hjelp til kompetanseheving når det gjeld lokalkjennskap til alle fiskeplassane. Så reknar eg med å få eit utmerka kollektivtransporttilbod i alle retningar til rimelege kostnadar når eg skulle få eit innfall om å reise litt, og eit oppegåande kulturtilbod eit par-tre gongar i veka, til prisar eg har råd til.
Dette skjer sjølvsagt ikkje. Så ungdomen herifrå er i ferd med å resignere. Dei flyttar til Bergen. Der kan dei dele hyblar med ein leigekostnad på typisk 4000 kr/mnd pr deltakar. Eller spørje foreldra om hjelp til å dekkje eigenandelen på 15% av kostnaden på eit bittelite husvære til typisk eit par-tre millionar, og håpe på å byggje seg opp økonomisk, slik at dei få råd til å ta del i andre sosiale aktivitetar enn Facebook, og annan kultir enn det som føregår via nettet.
For i utkanten kan ein vel ikkje bu?
Media framstiller "normalen" som urban, slank, ung og vellukka. Medan folk frå rurale strok får roller som busette på ein stad der som ingen kunne finne på å bu. Eller så brukast dei i reklamefilmar der dei skal agere som raringar, dummingar og bygdeoriginalar. Eg kjenner meg ikkje heilt att i dette, men skjønar godt dei som vil vere rike, unge, friske og vakre, og ikkje vere fattig, gammal, sjuk og stygg.
Jaudå. Vi har fått riktig så raske breiband, vi i utkanten også. Sjølv om det kunne vore endå betre med fiber. Men det er andre pluss: Kan du leggje tre millionar på bordet, kan du få deg eit sentrumsnært herskapeleg hus med høg standard. Eller gå litt ned i standard, så får du råd til båtplass også. Og kanskje eit fornuftig stereoanlegg, når du har ordna eit spesialrom til heimekino og sånn.
I nabolaget kjøpte ein tilbakeflytta ungdom eit stort, nyoppussa rekkehus (dårleg hage, rett nok) med tre soverom, stor stove (rimeleg god akustisk sett også), to bad, to boder. Han betalte godt under millionen for det. Jobb fekk han også. Med ein gong.
Eg diskuterte dette ein gong med ein tidlegare klassekamerat frå ungdomsskulen. Han tok til vit og flytta til storbyen for 30 år sidan. Bur i eit lite husvære, der det er vanskeleg å ta i mot gjestar. Vi hadde vore faste kinogjengarar på den lokale bygdekinoen, og han fortalde om det storarta kinotilbodet. Litt dyrt, rett nok, og då eg spurte han kva han hadde sett i det siste, synte det seg at han ikkje hadde vore på kino på over eit halvt år.
Han hadde det travelt, jobba meir enn meg, høyrdest det ut, og eg synes eg jobbar nok. Men han tente då også meir. Sjølv om det meste gjekk til husværet og bilen for han også (eg har alltid hatt feitare stereoanlegg, hehe). Så vart han skilt, og kom heim etter ei tid med ny dame. Litt sånne praktiske oppgåver som skulle organiserast. Mine - dine - våre barn. Barnehage. Køyring hit og dit på fritidsaktivitetar og sånt. Dyrt, hadde ikkje råd til å komme heim så ofte. Høyrde eit rykte om at han var skilt på ny, men har ikkje fått det stadfesta av vetige folk.
Fann ut at vi har 40-årsjubileum til neste år for avgangsklassen av 1974 på ungdomsskulen. Vi var det andre kullet som gjekk ut av ein heilt ny skule den gongen. Kanskje eg skulle prøve å samle dei attlevande? Vi var 57 elevar den gongen. I år er det berre 30 avgangselevar. Det kunne vore kjekt å møtest, og høyrt med dei andre korleis livet har vore for alle saman. Tenk om vi kunne møte avgangsklassen for 2014 og prata saman. Om forventningar og erfaringar, slik Trond-Viggo gjer med sin nye serie på TV...
Korleis er det med Hifisentralfolka? Er de lukkelege med tilbodet der de er?
Er det ting som burde vore annleis?
