Du tenkjer sikkert som eg gjorde for litt sidan, at ingen er interesserte i CD-spelarar lenger, alle strøymer no. Men, som me har forklart tidlegare, eg leitte fram og prøvde nokre CD-spelarar for ein interessert, og vart sjokkert over at resultatet var betre enn strøyming. Har me vant oss til dårleg lyd?
No har eg har kopla opp det meste eg har av CD-spelarar for tida, for å finna ut kven av dei eg likar best. For intet anlegg er komplett utan ein CD-spelar. Kva skal me elles med alle CD-platene? Spel og nyt. Det vert ikkje betre enn dette! Viss du ikkje har ein god platespelar og en god pickup då, vel og merke. Men det skal me nok koma attende til. Eg gjekk inn i ei boble og prøvde ut ikkje mindre enn seks spelarar fortløpande i laupet av nokre dagar. Dagane går som ein røyk når ein har da moro.
Xenon CDH-05F
Eit merke frå Filippinane, men laga i Japan. Han har vore omtala i februar -22, der eg samanlikna han med ein gamal og rimeleg Philips og fekk godt inntrykk av han. Det kjem jo an på kva du samanliknar med. I mars -22 samanlikna me 4 CD-spelarar, deriblant to frå Harman Kardon, og framleis sto han sin prøve.
Men ikkje no lenger. Detaljert og med ei viss djupne, men samanlikna med Yamaha er bakgrunnen svart, og lyden mekanisk. Musikken var Mule Varations frå Tom Waits, ei CD-plate som seiast å ha særs god lydkvalitet. Og, det hadde eg nesten gløymt, spelaren vart omtala att i desember -25, der eg forklarar korleis han vart modifisert til det verre, og måtte attendeførast til originalstand. Framleis er han ikkje heilt original, for utgangskondensatorane er fjerna og erstatta med lus. Det skal normalt vera ei forbetring, men eg får snart prøva ein identisk spelar der det ikkje er gjort. Det vert spanande. Tenk om denne no er like god som eg hugsar min var?
Les heile februardagboka til Stig Arne på Audiophile.no
